News

Mapy elektroniczne

, 2010-03-09

Pod koniec lat 80. ubiegłego wieku, wraz z szybkim rozwojem komputerów, nastąpił intensywny rozwój w dziedzinie elektronicznych pomocy nawigacyjnych. Rozwój ten przyspieszyło upowszechnienie systemu GPS.

Po tym jak Związek Radziecki zestrzelił koreański samolot pasażerski, w 1983 roku Ronald Reagan podjął decyzję o udostępnieniu systemu GPS cywilom. Dziesięć lat później, w 1994 roku, na orbicie znalazł się ostatni z planowanych, 24 satelita tego systemu (obecnie jest ich 31). W 2000 roku wyłączono mechanizm zakłócający dokładny pomiar pozycji (zarezerwowany wcześniej dla sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych - przyp. red.), dzięki czemu zwykli użytkownicy systemu GPS mogli precyzyjnie określać odległości i położenie różnych obiektów. W dziedzinie nawigacji elektronicznej mamy do czynienia z dwoma rozwiązaniami:
- ECDIS (System Obrazowania Elektronicznych Map i Informacji Nawigacyjnych); system zgodny z konwencją SOLAS i wymagany na statkach podlegających tej konwencji, nakładający na użytkowników szereg wymagań (między innymi w zakresie aktualizacji map i rozwiązań awaryjnych/zapasowych), - ENC (Elektroniczna Mapa Nawigacyjna); systemy zawierające wszystkie pozostałe rozwiązania.
W żeglarstwie sportowym, turystycznym i rekreacyjnym wykorzystuje się te drugie i nimi właśnie zajmujemy się w kolejnych artykułach. W ostatnich latach systemy ENC stały się łatwo dostępne i mogą być używane na wszystkich jachtach. Nie muszą też być kosztowne.