News

Wiatr, żagle i Bonaparte

, 2010-09-06

Była godzina 2355, zaraz mieliśmy wychodzić na wachtę nawigacyjną, do założenia zostały mi tylko szelki asekuracyjne. Z oddali dochodziły głosy moich współtowarzyszy przeklinających pogodę i swój los.

Ubieranie przy bujaniu (koję mam na dziobie) nie należy do przyjemności. Pogoda jest paskudna, wieje silny wiatr i pada deszcz. Ze spojrzenia Magdy i zielonkawego odcienia jej policzków wywnioskowałem, że nie idzie na wachtę. Zamierzała, jak dotychczas podczas rejsu, przekonywać swój błędnik, że powinien się dostosować do nowych warunków. Ale on należał raczej do tych niepokornych. Magda bardzo źle znosiła pobyt na morzu. Wstawała i opuszczała dolny pokład tylko wtedy, gdy cumowaliśmy w portach. Została ,,prezesem" rejsu już pierwszego dnia, zaraz po tym jak odbiliśmy od brzegu.
Zmagania ze słabościami
Wychodzimy na pokład, chyba świadomie wyłaniam się jako ostatni. Po chwili słyszę tylko szum wiatru i żagli, urywa się dźwięk garnków ślizgających się po podłodze w kuchni. To dopiero przekazanie wachty, a już jestem cały mokry, w dodatku co jakiś czas fala zalewa mi stopy. Stoję ,,na oku" z prawej burty, przypięty szelkami. Rozglądam się - jest ciemno, nic nie widać, gdzieś tam ma być port Genua, do którego zmierzamy. Wachta trwa 4 godziny, a sprawę pogarsza złe samopoczucie. Obracam się i widzę, że na pokład wychodzi sam kapitan i przez chwilę rozmawia z oficerem wachtowym. Pada komenda zwinięcia któregoś z żagli na dziobie. Zapalają się światła, kapitan rusza pierwszy, my w rzędzie za nim, co chwilę przepinając szelki. Przechodzimy przez śródokręcie, woda cyklicznie wlewa się na pokład. Na dziobie następuje podział ról. Chwytamy w trzech linę i ciągniemy ją do dołu, wzmagają się nudności. Ręce mam tak skostniałe, że nie wiem, czy wkładam jakąkolwiek siłę w tę czynność. Nagle kolega odwraca się i szybkim krokiem dopada burty. Domyślamy się, co go tam wezwało. Za chwilę wraca do pracy, jestem pełen podziwu...
wiecej w najnowszym numerze "Jachtingu"